[Intro]
เสียงแตรย่ำรุ่งดังปลุกความหลัง
ชีวิตลูกผู้ชายเริ่มตรงค่ายธนะรัชต์
[Verse 1]
ก้าวเข้าค่ายธนะรัชต์ แบกฝันมาจากบ้าน
ลูกชาวนา ลูกกรรมกร เดินบนทางเดียวกัน
เสื้อยังใหม่ ใจยังสั่น แต่ฝันไม่เคยถอย
แดดจะร้อน ฝนจะซัด ก็ไม่เคยคิดถอยหลัง
เสียงนกหวีดดัง ฟ้ายังไม่ทันสางดี
ห้านาทีที่เขาให้ เหมือนห้าวินาที
รวมพลถวายสัตย์ เสียงก้องกลางลานดิน
คำว่าลูกผู้ชาย ต้องรักษาไว้ด้วยชีวิต
[Verse 2]
ทำไม่ไหวก็ต้องไหว ทำไม่ทันก็ต้องทัน
ครูฝึกไม่ได้สอนให้เก่ง แต่สอนให้เป็นคนอดทน
วิ่งรอบกองพัน ฝุ่นปลิวตามรองเท้า
เหงื่อไหลลงพื้นดิน เหมือนรดต้นกล้าของใจ
สิบสองท่ากายบริหาร ทำจนแขนขาสั่น
แต่หัวใจกลับแข็งแรงกว่าวันที่ก้าวเข้ามา
เหนื่อยก็ฝืน ยากก็ลุย ไม่เคยบ่นให้ใครฟัง
เพราะเราเรียนรู้ความแกร่ง จากวันธรรมดาที่สั่นไหว
[Verse 3]
เข้าโรงเลี้ยงต้องสวนสนาม ก่อนจะได้กินข้าว
วิ่งเข้าประจำที่ ไม่ให้เสียชื่อแถว
ยกเก้าอี้ ขัดฉาก ทำทุกอย่างพร้อมกัน
ระเบียบวินัยสร้างคน มากกว่าคำสั่งใด
ทั้งหมอบ ทั้งคลาน ทั้งล้ม ทั้งลุก
ทั้งโดนดุ ทั้งโดนตี จนน้ำตาซึม
แต่ไม่มีใครทิ้งใคร ไม่มีใครเดินคนเดียว
คำว่าเพื่อนเกิดขึ้น ตั้งแต่วันนั้น
[Chorus]
วันนี้หลายคนเดินไปไกล เหลือไว้เพียงรอยยิ้ม
ในความทรงจำ
บางคนจากไป โดยไม่ได้ร่ำลา
เหลือเพียงข่าวร้ายผ่านมาทางสายลม
เก้าอี้ยังอยู่ สนามยังอยู่ ค่ายก็ยังอยู่
แต่คนที่เคยนั่งข้างกันกลับไม่มีอีกแล้ว
โอ้เพื่อนเอ๋ย
เสียงหัวเราะของเอ็ง ยังดังก้องอยู่ในใจ
[Verse 4]
วันดอกคูนผลิบาน ดอกจันก็ร่วงลง
หนึ่งบั้งบนหัวไหล่ แลกด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา
รุ่นยี่สิบเอ็ดของเรา ไม่ใช่แค่รุ่นในกองร้อย
แต่มันคือครอบครัว ที่ใช้หัวใจผูกพันกัน
ชื่อทุกคนยังอยู่ในลม อยู่ในแถว อยู่ในฝัน
แม้กาลเวลาจะพาไกล ก็ไม่เคยพาเลือน
[Bridge]
ไพฑูรย์ เอี่ยมประเสริฐ
เลอศักดิ์ ศรีโซ้ง
สุธิ สุขศรี
สุรินทร์ กาญจนะ
สุรเดช กลีบกมล
อาณัติ วาสโสหา
สมชาย นะมา
ศิวกร สมบูรณ์
ราเมศ ดาปลั่ง
ยุทธนา สิทธิศาสตร์
ปรีชา เหมือนเพชร
ประสาท โชติช่วง
ประพันธ์ ขนานแก้ว
บุญเลิศ บุตรนาค
บวร คมขำ
ทศพล จิตต์ชอบค้า
ทศพร โชติกลาง
ชัด ชำมิ
ชัชวาลย์ นิตยารส
ฉลอง จันทร์เซ็ง
จิตรกร เผ่าพงษ์จันทร์
กิตติศักดิ์ กลิ่นหวาน
ทุกชื่อคือหน้าหนึ่งของชีวิต
ทุกคนคือพี่น้องร่วมลมหายใจ
[Solo]
[Instrumental]
[Chorus]
เช็กยอดวันนี้ ยังขานชื่อพวกเอ็งทุกปี
แม้ไม่มีเสียงตอบ ก็ยังได้ยินในใจ
ถ้าฟ้ายังมีเมตตา ถ้าชาติหน้ายังมีจริง
ขอให้เราได้เดินแถวเดียวกันอีกครั้ง
ได้กินข้าวหม้อเดียวกัน ได้ร้องเพลงเดียวกัน
ได้เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
ตราบใดที่ธงยังโบ